Cityscapes

Steden.

In België hebben we er een massa van. Als je denkt dat de ene stad ophoudt, begint de andere alweer. Puur natuur is schaars en het landschap is dooraderd met wegen en bezaaid met huizen. Er is geen vierkante kilometer waar geen zicht is op huizen. Maar steden hebben ook mooie kantjes: minimalistische en moderne hoeken, abstracte symbolen en verborgen doorkijkjes.

Wat me steevast aantrekt als ik door de stad kuier, zijn de ramen en balkons die de bouwheren hebben voorzien in hun plannen tijdens de constructie van al dat stenen geweld. Ramen kijken naar andere ramen, doorheen zie je de glimp van een interieur of in de weerspiegeling vind je andere ramen en balkons met een kleine, nietige menselijke aanwezigheid. We kijken massaal naar iets wat er niet is. We kijken naar details die ons een beetje doen wegdromen naar een denkbaar betere wereld.

Mijn afkeer voor de stad is soms groot maar af en toe voel ik me een kind in een speeltuin als ik met een camera die abstracte, grappige of minimalistische hoekjes opzoek. Enkel op zo’n moment geniet ik van de stad.